Verhuizing en herfst vakantie

Jason is een week voor de herfst vakantie bij Jos en Elly ingetrokken en volgens mij heeft hij het daar erg naar zijn zin.
Ze zijn erg met hem begaan en houden ook veel contact met ons.
Jason vind het fantastisch dat hij me mag bellen wanneer hij dat heel erg graag wilt.
Zo belde hij mij eens op heeeel vroeg in de ochtend omdat hij een nachtmerrie had gehad.
Hij droomde dat hij per ongeluk zijn zusje had dood gemaakt en dat ze begraven werd.
Ik heb hem toen gezegd dat het heel normaal is om over de dood te dromen op dit moment.
De dood betekend dat er iets in je leven veranderd... je sluit het oude af en gaat een nieuw begin te gemoed zei ik...
Dat vond hij heel fijn om te horen, dat zo iets normaal is en eigenlijk iets goeds betekend.
Kijk dat soort momenten kan ik er weer voor hem zijn het is alweer heel wat.

Jason mocht de hele herfstvakantie bij ons blijven we hadden al heel veel leuke plannetjes.
Zoals dat Josh ze wat EHBO zou leren en dat we lekkere wandelingen zouden maken en wat we allemaal wilde gaan koken en waar we allemaal op visite wilde gaan... bovendien zat hun verjaardagsfeestje er ook nog aan te komen!!
Dat wilde we op 1 dag vieren dat was voor deze keer wat praktischer.
Maar toen eenmaal iedereen hier was leek het wel alsof Jason en Samara stiekem hadden afgesproken om zich te misdragen.
Aan veel dingen zijn we niet toegekomen zelfs de dagelijkse routine afwerken was pittig!!!

Samara was ongelofelijk jaloers, kattig en wilde Jason helemaal voor zichzelf , en Jason maakte van een vlieg een olifant daarbij waren ze allebei ook super druk.
Het liep uit de hand toen we met zn allen besloten hadden spaghetti te eten na een stevige wandeling.
Josh en ik hadden een miscommunicatie de kinderen hadden van hem even snel iets lekker gekregen...ja toen hadden de kinderen geen honger meer.
Jason kreeg een groot bord eten hij keek er naar en kwam toen in hevige opstand dat hij dat niet wilde want dat vond hij vies en wilde helemaal geen spaghetti eten want dat vind hij niet lekker.
We stonden met onze oren te klapperen want hij had er namelijk toch echt zelf om gevraagd.
Toen kreeg ik te horen dat ik dat maar verkeerd verstaan had  of dat ik aan het liegen was.
Zo ging dat nog even door met zijn boze blik en armen over elkaar.
Na een kwartier werd ik toch kwaad hij bleef me maar jennen....
Toen heb ik hem even apart gezet waarna een stevige huilbui van hem volgde... hij huilde alsof de wereld verging.
Ik heb hem even met rust gelaten en daarna even samen met hem gepraat.
Hij hield me stevig vast en zei dat hij gewoon geen honger meer had en bang was dat hij het alsnog moest opeten.
Dus ik zei dat het onze schuld was omdat hij al vol zat van een snack en ik dan eigenlijk niet van hem mag verwachten dat hij een vet groot bord spaghetti opeet en dat hij het van mij gewoon mocht bewaren....
Toen was het ook wel weer over..
Gedurende week ontstonden er steeds dit soort conflicten over de kleinste dingetjes zoals tanden poetsen, het aantrekken van een andere broek, tv kijken of als hij soms moest wachten op iets... noem de simpelste dingetjes maar op of het werd een conflict.
Ik besefte me dat Jason door heeft dat het niet lang meer duurt voordat hij weer thuis mag wonen.
De ambulante hulp bevestigde mijn vermoedens..kinderen met hechtingsproblematiek hebben een gave om bij mensen waar ze niet vaak komen extreem op eieren te lopen en bij mensen waar ze wonen hun emoties extreem te uiten.
Samara heeft ook door dat Jason alweer veel dichter bij huis is en over een tijd wel weer terug komt.
Ze vecht nu om haar plekje in het gezin.
Ze heeft al die tijd alle aandacht gekregen en nu moet ze die weer gaan delen waardoor ze opstandig word.
De komende tijd zal het ook wel even zo blijven.
De ambulante hulp verwacht dat het zo zal blijven tot Jason hier een poosje woont.
In die periode is het cruciaal dat ik en Josh de kinderen hierbij goed begeleiden en vooral op 1 lijn blijven zoals we dat altijd anders ook al doen.

Een heftige verandering  die ik nog niet had aan zien komen... ik wist wel dat hij kwam!!
Ik wist alleen echt niet wanneer.
Ik ga me de komende tijd veel meer verdiepen in hechtingsstoornissen om te kijken wat de beste manier is om hiermee om te gaan en Jason nog meer te begrijpen.
Maar nu eerst richten op baby Kruizinga!!!
Nog maar vier weekjes te gaan.
Allemaal heel spannend!!

Het begin van het einde is in zicht

We zijn er nog LANG niet maar we zijn al een heel eind.
Zo weet ik eindelijk wat er met Jason aan de hand is.
De diagnose was posttraumatische stress stoornis een hechtingsstoornis en hij is zeer begaafd in zijn manier van denken en leren maar ligt verbaal over waar hij zou horen te zitten en ze vermoeden ook adhd.
Als je daarbij even bedenkt dat hij ook nog eens tijden lang 60% doof geweest is valt alles wel op zijn plekje.
Stel het je maar eens voor hoe dat moet voelen voor een kleine jongen.
Je bent heel slim waardoor veel mensen en kinderen je niet snappen en je de drang hebt om die te uiten maar dat je mond niet mee werkt..praten over wat je denkt en weet gaat niet,je kunt niet terugschakelen van denken naar zeggen en als je wat zegt kun je niet horen wat mensen tegen je terug zeggen waardoor communicatie onmogelijk is, en daarbij ben je ook nog eens super afgeleid en druk door adhd waardoor je niet weet wat je met jezelf aan moet en je ziet dat andere mensen moe van je worden terwijl je dat zelf ook word en dan worden mensen soms ook nog eens boos op je omdat je lawaaierig en druk doet terwijl het niet uit kunt leggen...
Maar desondanks dat kun je heel erg goed vrienden maken en je super goed gedragen bij familie en kennissen...maar soms is het ook moeilijk met die contacten omdat je het moeilijk vind om met slechte situaties om te gaan en niet door hebt dat ruzie of regels niet het einde van de wereld zijn waardoor je in alle mogelijke manieren verzet gaat tonen.
En daarbovenop komt nog het meest erge en meest overheersende post traumatische stress stoornis.
Een vreselijk gevoel van verdriet,woede of angst wat je overspoeld en je niet meer in staat bent om normaal te denken en het je helemaal tot op het bot overneemt en zelf niet meer in staat bent om daar uit te komen.
Door alle onrust en angsten waarvan je eigenlijk niet eens meer weet dat die gebeurd zijn.
En daardoor ook niks meer er mee kan.
Hoe moet je dan alleen zijn?
Hoe moet je het voor jezelf opnemen?
Hoe moet je dan zeggen dat je iets leuk vind of niet?
Hoe moet je laten zien dat je iemand heel lief vind of juist niet?
Hoe moet je dan leren op school?
Hoe moet je dan van alles en nog wat in het leven?

Hoe zou jij je voelen als je dit allemaal voor je kiezen had als je nog geen acht jaar oud was?
In die tijd dat je nog onbezorgd zou moeten spelen en leren...
In de tijd dat je de hele dag kon doorbrengen met buurtkindjes en sprookjes nog geloofwaardig waren.
Ik denk dat iedereen het er wel over eens zou zijn dat het niet vol te houden is.
En je snakt naar een verademing...

Ik begrijp mijn kind als geen ander want ik heb het allemaal zien gebeuren.
Ik heb alles gedaan wat ik kon om zijn hoofd boven water te houden maar daardoor ben ik zelf wel verdronken.
En dat is helemaal niet zo vreemd dat ik verdronken ben.
IK ben er ook nog hoe erg ik ook wenste een robot te zijn ik KON niet meer.
En elke juf of begeleider zal het beamen dat jason stabiel houden ongelofelijk pittig is.
Ik heb vaak een blik gezien die geen worden kan uitdrukken zijn juf en groepsleiding begreep mij...
Dan hoefde we niet te praten...alleen maar te kijken.
Hun zijn vrijwel de enige die echt begrijpen hoe zwaar ik het elke dag had want niet alleen is het erg zwaar om voor hem te zorgen maar het is ook vreselijk om aan te zien hoe erg hij in de knoop zit met alles.
Want hij is zo ontzettend lief en heeft absoluut geen kwaad in de zin...Jason verdiend het echt niet om te worstelen met al die gevoelens.

Maar goed ik ben inmiddels al een langere tijd weer aangespoeld.
Dat gebeurde eigenlijk nadat hij de diagnoses kreeg.
Het was niet alleen een bevestiging van mijn conclusies maar ook dit was een erkenning van alle problemen waar wij als gezin allemaal mee te maken hadden.

Jason heeft een behoorlijk lange tijd op een crisisgroep verbleven...eigenlijk langer dan dat de bedoeling was.
Dit ging ook met wikken en wegen.
Elke keer helemaal naar Huizen heen en weer en soms ook naar Hilversum als er een gesprek was.
Het koste me flink wat duiten en tijd en Jason had het daar naar enige tijd ook niet meer naar zijn zin.
Het was uiteindelijk ook geen geschikte plek voor hem om daar te zijn vanwege zijn hechtingsstoornis.
Er zijn wel iets van 11 andere kinderen en iets van 7 verschillende groepsleidingen.
Jason heeft een vaste opvoeder nodig.
Er is nog een stressige periode geweest waar we zochten naar een tijdelijke plek voor Jason.
We keken hier in ons eigen netwerk..het was werkelijk fantastisch dat er zoveel mensen waren die Jason wilde helpen...zo zie je maar weer hoe gek iedereen op die knul is.
Helaas waren er geen realistische opties en werd Jason in aanmerking gesteld voor een project gezin.
Een project gezin is niet het zelfde als een pleeggezin.
Dit zijn mensen die echt tijdelijk een kind willen opvangen en daar ook de tijd voor hebben.
Eerst was ik hier allemaal nog wat huiverig over.
Het zijn toch weer vreemde mensen...mensen die Jason niet kent en hun ook Jason niet.
Daarbij hoor je ook altijd van die enge verhalen over die gezinnen dat ze allemaal streng gelovig zijn of zich vergrijpen aan je kind of erger nog dat je je kind nooit meer terug krijgt te zien.

Maar nu heb ik wel gemerkt dat de ernstige verhalen over hulpverlening met nadruk jeugdzorg voor mij al niet waar waren ik heb hier geen traumatische ervaringen mee.
Dus wilde ik mij op zn minst open stellen.

Een week geleden liet de voogdes van Jason al weten dat er een gezin gevonden was voor Jason en we plande gelijk een afspraak in.
Vandaag zijn ik en mijn vriend er naar toe gegaan.
Ik vond het allemaal erg spannend ik kreeg zelfs geen ontbijt naar binnen.

We werden om half 9 opgepikt door de ambulante hulp die in Haarlem ook de voogdes van Jason op zou halen en konden we met zn allen daar gezellig heen rijden.
Eenmaal aangekomen bij het gezin kregen wij een warm maar toch iet wat zenuwachtig onthaal.
Mijn gevoel zei tegen mij dat het wel goed zit met deze mensen.
Gelukkig kan ik dat heel goed inschatten.

Tijdens het gesprek kwam naar voren dat het voor ons allemaal spannend is.
We nemen allebei een sprong in het diepe...ze zijn al een jaar lang bezig geweest met overleggen en voorbereiden maar hebben nog nooit een kind opgevangen.
En wij hebben nog nooit te maken gehad met een projectgezin.
Dat schiep toch echt wel een band.
We kunnen het wel vinden met elkaar.

Zaterdag gaan we even met Jason daar naar toe zodat hij kennis kan maken.
En vanaf de herfstvakantie zal hij bij ze intrekken.
Hij zal er tot januari sowieso blijven vanaf dan gaan we verder kijken.
Het voelt heel fijn dat er weer vooruitgang is ... hier waren we allemaal heel hard aan toe.