We zijn er nog LANG niet maar we zijn al een heel eind.
Zo weet ik eindelijk wat er met Jason aan de hand is.
De diagnose was posttraumatische stress stoornis een hechtingsstoornis en hij is zeer begaafd in zijn manier van denken en leren maar ligt verbaal over waar hij zou horen te zitten en ze vermoeden ook adhd.
Als je daarbij even bedenkt dat hij ook nog eens tijden lang 60% doof geweest is valt alles wel op zijn plekje.
Stel het je maar eens voor hoe dat moet voelen voor een kleine jongen.
Je bent heel slim waardoor veel mensen en kinderen je niet snappen en je de drang hebt om die te uiten maar dat je mond niet mee werkt..praten over wat je denkt en weet gaat niet,je kunt niet terugschakelen van denken naar zeggen en als je wat zegt kun je niet horen wat mensen tegen je terug zeggen waardoor communicatie onmogelijk is, en daarbij ben je ook nog eens super afgeleid en druk door adhd waardoor je niet weet wat je met jezelf aan moet en je ziet dat andere mensen moe van je worden terwijl je dat zelf ook word en dan worden mensen soms ook nog eens boos op je omdat je lawaaierig en druk doet terwijl het niet uit kunt leggen...
Maar desondanks dat kun je heel erg goed vrienden maken en je super goed gedragen bij familie en kennissen...maar soms is het ook moeilijk met die contacten omdat je het moeilijk vind om met slechte situaties om te gaan en niet door hebt dat ruzie of regels niet het einde van de wereld zijn waardoor je in alle mogelijke manieren verzet gaat tonen.
En daarbovenop komt nog het meest erge en meest overheersende post traumatische stress stoornis.
Een vreselijk gevoel van verdriet,woede of angst wat je overspoeld en je niet meer in staat bent om normaal te denken en het je helemaal tot op het bot overneemt en zelf niet meer in staat bent om daar uit te komen.
Door alle onrust en angsten waarvan je eigenlijk niet eens meer weet dat die gebeurd zijn.
En daardoor ook niks meer er mee kan.
Hoe moet je dan alleen zijn?
Hoe moet je het voor jezelf opnemen?
Hoe moet je dan zeggen dat je iets leuk vind of niet?
Hoe moet je laten zien dat je iemand heel lief vind of juist niet?
Hoe moet je dan leren op school?
Hoe moet je dan van alles en nog wat in het leven?
Hoe zou jij je voelen als je dit allemaal voor je kiezen had als je nog geen acht jaar oud was?
In die tijd dat je nog onbezorgd zou moeten spelen en leren...
In de tijd dat je de hele dag kon doorbrengen met buurtkindjes en sprookjes nog geloofwaardig waren.
Ik denk dat iedereen het er wel over eens zou zijn dat het niet vol te houden is.
En je snakt naar een verademing...
Ik begrijp mijn kind als geen ander want ik heb het allemaal zien gebeuren.
Ik heb alles gedaan wat ik kon om zijn hoofd boven water te houden maar daardoor ben ik zelf wel verdronken.
En dat is helemaal niet zo vreemd dat ik verdronken ben.
IK ben er ook nog hoe erg ik ook wenste een robot te zijn ik KON niet meer.
En elke juf of begeleider zal het beamen dat jason stabiel houden ongelofelijk pittig is.
Ik heb vaak een blik gezien die geen worden kan uitdrukken zijn juf en groepsleiding begreep mij...
Dan hoefde we niet te praten...alleen maar te kijken.
Hun zijn vrijwel de enige die echt begrijpen hoe zwaar ik het elke dag had want niet alleen is het erg zwaar om voor hem te zorgen maar het is ook vreselijk om aan te zien hoe erg hij in de knoop zit met alles.
Want hij is zo ontzettend lief en heeft absoluut geen kwaad in de zin...Jason verdiend het echt niet om te worstelen met al die gevoelens.
Maar goed ik ben inmiddels al een langere tijd weer aangespoeld.
Dat gebeurde eigenlijk nadat hij de diagnoses kreeg.
Het was niet alleen een bevestiging van mijn conclusies maar ook dit was een erkenning van alle problemen waar wij als gezin allemaal mee te maken hadden.
Jason heeft een behoorlijk lange tijd op een crisisgroep verbleven...eigenlijk langer dan dat de bedoeling was.
Dit ging ook met wikken en wegen.
Elke keer helemaal naar Huizen heen en weer en soms ook naar Hilversum als er een gesprek was.
Het koste me flink wat duiten en tijd en Jason had het daar naar enige tijd ook niet meer naar zijn zin.
Het was uiteindelijk ook geen geschikte plek voor hem om daar te zijn vanwege zijn hechtingsstoornis.
Er zijn wel iets van 11 andere kinderen en iets van 7 verschillende groepsleidingen.
Jason heeft een vaste opvoeder nodig.
Er is nog een stressige periode geweest waar we zochten naar een tijdelijke plek voor Jason.
We keken hier in ons eigen netwerk..het was werkelijk fantastisch dat er zoveel mensen waren die Jason wilde helpen...zo zie je maar weer hoe gek iedereen op die knul is.
Helaas waren er geen realistische opties en werd Jason in aanmerking gesteld voor een project gezin.
Een project gezin is niet het zelfde als een pleeggezin.
Dit zijn mensen die echt tijdelijk een kind willen opvangen en daar ook de tijd voor hebben.
Eerst was ik hier allemaal nog wat huiverig over.
Het zijn toch weer vreemde mensen...mensen die Jason niet kent en hun ook Jason niet.
Daarbij hoor je ook altijd van die enge verhalen over die gezinnen dat ze allemaal streng gelovig zijn of zich vergrijpen aan je kind of erger nog dat je je kind nooit meer terug krijgt te zien.
Maar nu heb ik wel gemerkt dat de ernstige verhalen over hulpverlening met nadruk jeugdzorg voor mij al niet waar waren ik heb hier geen traumatische ervaringen mee.
Dus wilde ik mij op zn minst open stellen.
Een week geleden liet de voogdes van Jason al weten dat er een gezin gevonden was voor Jason en we plande gelijk een afspraak in.
Vandaag zijn ik en mijn vriend er naar toe gegaan.
Ik vond het allemaal erg spannend ik kreeg zelfs geen ontbijt naar binnen.
We werden om half 9 opgepikt door de ambulante hulp die in Haarlem ook de voogdes van Jason op zou halen en konden we met zn allen daar gezellig heen rijden.
Eenmaal aangekomen bij het gezin kregen wij een warm maar toch iet wat zenuwachtig onthaal.
Mijn gevoel zei tegen mij dat het wel goed zit met deze mensen.
Gelukkig kan ik dat heel goed inschatten.
Tijdens het gesprek kwam naar voren dat het voor ons allemaal spannend is.
We nemen allebei een sprong in het diepe...ze zijn al een jaar lang bezig geweest met overleggen en voorbereiden maar hebben nog nooit een kind opgevangen.
En wij hebben nog nooit te maken gehad met een projectgezin.
Dat schiep toch echt wel een band.
We kunnen het wel vinden met elkaar.
Zaterdag gaan we even met Jason daar naar toe zodat hij kennis kan maken.
En vanaf de herfstvakantie zal hij bij ze intrekken.
Hij zal er tot januari sowieso blijven vanaf dan gaan we verder kijken.
Het voelt heel fijn dat er weer vooruitgang is ... hier waren we allemaal heel hard aan toe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten