Verhuizing en herfst vakantie

Jason is een week voor de herfst vakantie bij Jos en Elly ingetrokken en volgens mij heeft hij het daar erg naar zijn zin.
Ze zijn erg met hem begaan en houden ook veel contact met ons.
Jason vind het fantastisch dat hij me mag bellen wanneer hij dat heel erg graag wilt.
Zo belde hij mij eens op heeeel vroeg in de ochtend omdat hij een nachtmerrie had gehad.
Hij droomde dat hij per ongeluk zijn zusje had dood gemaakt en dat ze begraven werd.
Ik heb hem toen gezegd dat het heel normaal is om over de dood te dromen op dit moment.
De dood betekend dat er iets in je leven veranderd... je sluit het oude af en gaat een nieuw begin te gemoed zei ik...
Dat vond hij heel fijn om te horen, dat zo iets normaal is en eigenlijk iets goeds betekend.
Kijk dat soort momenten kan ik er weer voor hem zijn het is alweer heel wat.

Jason mocht de hele herfstvakantie bij ons blijven we hadden al heel veel leuke plannetjes.
Zoals dat Josh ze wat EHBO zou leren en dat we lekkere wandelingen zouden maken en wat we allemaal wilde gaan koken en waar we allemaal op visite wilde gaan... bovendien zat hun verjaardagsfeestje er ook nog aan te komen!!
Dat wilde we op 1 dag vieren dat was voor deze keer wat praktischer.
Maar toen eenmaal iedereen hier was leek het wel alsof Jason en Samara stiekem hadden afgesproken om zich te misdragen.
Aan veel dingen zijn we niet toegekomen zelfs de dagelijkse routine afwerken was pittig!!!

Samara was ongelofelijk jaloers, kattig en wilde Jason helemaal voor zichzelf , en Jason maakte van een vlieg een olifant daarbij waren ze allebei ook super druk.
Het liep uit de hand toen we met zn allen besloten hadden spaghetti te eten na een stevige wandeling.
Josh en ik hadden een miscommunicatie de kinderen hadden van hem even snel iets lekker gekregen...ja toen hadden de kinderen geen honger meer.
Jason kreeg een groot bord eten hij keek er naar en kwam toen in hevige opstand dat hij dat niet wilde want dat vond hij vies en wilde helemaal geen spaghetti eten want dat vind hij niet lekker.
We stonden met onze oren te klapperen want hij had er namelijk toch echt zelf om gevraagd.
Toen kreeg ik te horen dat ik dat maar verkeerd verstaan had  of dat ik aan het liegen was.
Zo ging dat nog even door met zijn boze blik en armen over elkaar.
Na een kwartier werd ik toch kwaad hij bleef me maar jennen....
Toen heb ik hem even apart gezet waarna een stevige huilbui van hem volgde... hij huilde alsof de wereld verging.
Ik heb hem even met rust gelaten en daarna even samen met hem gepraat.
Hij hield me stevig vast en zei dat hij gewoon geen honger meer had en bang was dat hij het alsnog moest opeten.
Dus ik zei dat het onze schuld was omdat hij al vol zat van een snack en ik dan eigenlijk niet van hem mag verwachten dat hij een vet groot bord spaghetti opeet en dat hij het van mij gewoon mocht bewaren....
Toen was het ook wel weer over..
Gedurende week ontstonden er steeds dit soort conflicten over de kleinste dingetjes zoals tanden poetsen, het aantrekken van een andere broek, tv kijken of als hij soms moest wachten op iets... noem de simpelste dingetjes maar op of het werd een conflict.
Ik besefte me dat Jason door heeft dat het niet lang meer duurt voordat hij weer thuis mag wonen.
De ambulante hulp bevestigde mijn vermoedens..kinderen met hechtingsproblematiek hebben een gave om bij mensen waar ze niet vaak komen extreem op eieren te lopen en bij mensen waar ze wonen hun emoties extreem te uiten.
Samara heeft ook door dat Jason alweer veel dichter bij huis is en over een tijd wel weer terug komt.
Ze vecht nu om haar plekje in het gezin.
Ze heeft al die tijd alle aandacht gekregen en nu moet ze die weer gaan delen waardoor ze opstandig word.
De komende tijd zal het ook wel even zo blijven.
De ambulante hulp verwacht dat het zo zal blijven tot Jason hier een poosje woont.
In die periode is het cruciaal dat ik en Josh de kinderen hierbij goed begeleiden en vooral op 1 lijn blijven zoals we dat altijd anders ook al doen.

Een heftige verandering  die ik nog niet had aan zien komen... ik wist wel dat hij kwam!!
Ik wist alleen echt niet wanneer.
Ik ga me de komende tijd veel meer verdiepen in hechtingsstoornissen om te kijken wat de beste manier is om hiermee om te gaan en Jason nog meer te begrijpen.
Maar nu eerst richten op baby Kruizinga!!!
Nog maar vier weekjes te gaan.
Allemaal heel spannend!!